XVIII wiecznej) „Stara Łęka claustri”, 1563 „Stara Lanka Minor”, 1577 „Staroleka”, 1580 „Starołęczka”, 1599 „Starołęce Mnissei”.

Po rozbiorach Polski, kiedy miejscowość znajdowała się w zaborze pruskim nazwę miejscowości zgermanizowano na Luisenhain. W 1919 po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, po traktacie wersalskim przywrócono polską historyczną nazwę Starołęka. W czasie niemieckiej okupacji Polski w latach 1939-1945 nazistowska administracja III Rzeszy ponownie zmieniła nazwę na niemiecką.

Historia Okolice miejscowości były zasiedlone jednak już wcześniej niż odnotowały to zachowane zapisy historyczne. W wyniku badań archeologicznych w rejonie Starołęki (terasa warciańska) znaleziono najstarsze ślady pobytu człowieka na terenie obecnego Poznania – wyroby krzemienne kultur mazowszańskich z około 20–10 tys. lat p.n.e. (drugim takim miejscem był Szeląg)Zygmunt Boras, Lech Trzeciakowski, W dawnym Poznaniu, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań, 1971, s.11. Odnaleziono również ślady osadnictwa w postaci ułamków naczyń pradziejowych i wczesnośredniowiecznych, dwa cmentarzyska z XV-XVI wieku oraz ślady osady nowożytnej.