W 1423 wieś odnotowano jako własność mnichów z tego klasztoruJacek Wiesiołowski, Wsie parafii głuszyńskiej w świetle Liber beneficiorum z 1510 roku, w: Kronika Miasta Poznania, nr 4/2009, s.83-84, ISSN 0137-3552.
W 1428 król polski Władysław II Jagiełło nadał klasztorowi Bożego Ciała poza murami miasta Poznania dwa łany folwarczne w Obrzycy pod Poznaniem, (obecnie w granicach miasta), położone przy folwarku klasztornym Starołęka oraz przy drodze łączącej wieś Żegrze z jeziorem Pietrowo. W 1450 król polski Kazimierz IV Jagiellończyk potwierdził klasztorowi Bożego Ciała nadanie swego ojca Władysława II Jagiełły obejmujące wieś Starołęka oraz dwóch rybitwów.
W 1425 przeor i konwent kl. Bożego Ciała oraz brat Henryk rządca w Starołęce byli w sporze sądowym z pracownikiem Piotrem wieśniakiem (łac. „rusticus”) z Ninkowa. Piotr wniósł o zwrot 4 grzywien pożyczonych bratu Henrykowi, pod których zastaw otrzymał jeden łan w Starołęce zasiany zbożem ozimym, pod warunkiem, że zwróci ten łan także obsiany zbożem ozimym. Piotr jednak obsiał ten łan także zbożem jarym. W 1443 Dziersław Leszczyński został pozwany o zniszczenie zasiewów w posiadłościach i folwarkach klasztoru Bożego Ciała, w tym m. in. w Starołęce.