Sytuację próbował ratować papież Benedykt XII, który w 1339 wydał bullę nadającą kanonikom regularnym jednolitą, scentralizowaną strukturę na wzór dominikanów i franciszkanów, z kapitułą generalną, przełożonym generalnym i podziałem na prowincje zakonne. Bulla ta nie weszła jednak w życie. Autonomiczne wspólnoty kanonickie nie widziały potrzeby takiej centralizacji. Kryzys nie dotknął jedynie kongregacji św. Krzyża w Mortarze, która zachowała dawną żywotność.
Ponowny renesans kanoników regularnych nastąpił na przełomie XIV/XV wieku, pod wpływem ruchu pobożnościowego określanego mianem devotio moderna. W 1386 uczniowie Gerarda Groote (zm. 1384) przyjęli regułę św. Augustyna i założyli w Niderlandach Kongregację Windesheim, o bardziej scentralizowanej strukturze, wzorowanej na takich zakonach jak cystersi, dominikanie czy franciszkanie. Z Niderlandów i Niemiec idee devotio moderna przenikały też do Włoch, gdzie padły pod koniec XIV wieku na podatny grunt. Grupa weneckich arystokratów, w tym Antonio Correr i Gabriele Condulmer, założyła nową wspólnotę, początkowo w S. Nicolo al Lido, a od 1404 w S. Giorgio in Alga. W 1406 wuj Antonio Correra i Condulmera, kardynał Angelo Correr, został papieżem w „rzymskiej obediencji” pod imieniem Grzegorz XII.