Powołał on obu swych krewniaków do Kolegium Kardynalskiego i jako papież wspierał powstawanie nowych wspólnot kanoników regularnych w Italii. W 1408 nadał kanonikom regularnym kościół S. Salvatore w Lucceto. Dzięki kanonikom regularnym z S. Salvatore doszło do odnowienia wspólnoty kanonickiej w S. Maria di Reno, która w 1418 ponownie stała się ośrodkiem prężnej kongregacji. Kilka lat później ruch odrodzenia życia kanonickiego dotarł także na Półwysep Iberyjski, gdzie powstała kongregacja św. Jana Ewangelisty (1427), organizująca misje w Kongo, Etiopii i Indiach.
W 1402 powstała wspólnota kanonicka w S. Maria di Fregionaia w Lukce, która sześć lat później, dzięki przywilejom Grzegorza XII, stała się ośrodkiem małej kongregacji grupującej początkowo trzy domy zakonne, lecz w następnych latach szybko się rozrastającej. W 1421 wybrany po zakończeniu wielkiej schizmy zachodniej papież Marcin V zatwierdził tę kongregację i nadał jej bardziej zorganizowaną formę. Kiedy w 1431 kardynał Condulmer został papieżem Eugeniuszem IV (1431–1447), sprowadził kanoników z Fregionaia do bazyliki laterańskiej i w 1446 przemianował nazwę kongregacji na „Kongregację kanoników regularnych św. Jana na Lateranie”. Kongregacja Laterańska wchłonęła szereg mniejszych, często o wiele starszych wspólnot i kongregacji (np. kongregację św.