W XI wieku zaczęły też powstawać pierwsze kongregacje kanoników regularnych, grupujące wiele domów kanonickich pod przywództwem (mniej lub bardziej sformalizowanym) domu głównego. Głównymi ośrodkami, wokół których grupowały się mniejsze i mniej znaczące, były wspólnoty św. Frygidiana w Lukce (S. Frediano di Lucca), Najświętszej Maryi Panny nad rzeką Reno koło Bolonii (S. Maria di Reno), św. Rufina w Awinionie (Saint-Ruf), św. Wiktora w Paryżu (Saint-Victor), Błogosławionej Dziewicy Maryi w Springiersbach czy św. Krzyża w Mortarze koło Pawii (S. Croce di Mortara). Z początkiem XII wieku kanonicy regularni zaczęli być obecni w Rzymie i Kurii Rzymskiej. Papież Paschalis II (1099–1118) sprowadził kanoników św. Frygidiana do bazyliki laterańskiej, a w ciągu XII wieku kanonikom regularnym z różnych kongregacji oddano wiele rzymskich kościołów, w tym cztery będące tytularnymi kościołami kardynalskimi (S. Maria Nuova, S. Croce di Gerusalemme, S. Pudenziana i S. Prassede);