Dużym impulsem dla dalszej „regularyzacji” wspólnot kanonickich, czyli nadawania im reguły zakonnej zakładającej także śluby ubóstwa, był program reformy duchowieństwa, wdrażany przez kolejnych papieży począwszy od Leona IX (1049–1054). Podczas obrad Synodu Laterańskiego w 1059, pod wpływem rzymskiego archidiakona Hildebranda, uchwalono zalecenie, by duchowni nie należący do wspólnot zakonnych organizowali się jako wspólnoty kanonickie, przy czym powinni się oni wyrzec własności prywatnej, dopuszczonej przez regułę akwizgrańską. Choć nie było to zaleceniem obowiązkowym, przyczyniło się do wzrostu popularności wspólnot kanoników. W XI wieku coraz powszechniejsze stało się przyjmowanie przez te wspólnoty reguły św. Augustyna w formie zalecanej przez Synod Laterański z 1059. Te wspólnoty, które pozostały przy regule akwizgrańskiej (tzw. Ordo Antiquus), dały początek tzw. świeckim kanonikom, w odróżnieniu od kanoników regularnych, które przyjmowały regułę św. Augustyna.