Istotnym krokiem naprzód w kierunku formowania się zakonu kanonickiego były reformy podjęte w VIII wieku w państwie Franków. Biskup Chrodegang z Metzu (zm. 766) w 763 sformułował statut dla kanoników ze swojej diecezji, znanych odtąd jako (łac. regula canonicorum, zwana także regułą Chrodeganga). W 816 statut ten (z pewnymi istotnymi modyfikacjami) powtórzył synod w Akwizgranie; różnice dotyczyły głównie stosunku do prywatnej własności kanoników. O ile Chrodegang zalecał wyrzeczenie się własności prywatnej, o tyle synod akwizgrański uznał, że nie jest to konieczne, gdyż nie wynika z utrwalonych zwyczajów ani zaleceń św. Augustyna czy innych wczesnych autorów. Do XI wieku większość domów kanonickich w Europie Zachodniej opartych było na regule akwizgrańskiej (Institutio canonicorum Aquisgranensis).