Pozostali luteranie przetrwali upadek Ewangelicko-Luterańskiego Kościoła przez przystąpienie do innych denominacji, jak Społeczność Braterska (niem. Bruedergemeinden), gdzie opieka duszpasterska prowadzona była przez świeckich. Wspólnoty takie pozostawały pod silnym wpływem pietyzmu i udało się im przetrwać prześladowania przez władzę radziecką dzięki swojej strukturze. W 1955 roku trzech księży, którzy przeżyli deportację i obóz, odwiedziło „podziemną” wspólnotę Społeczności Braterskiej na terenach zesłań w celu uregulowania administracji tego zgromadzenia, jednak nieskutecznie.
Dopiero po śmierci Stalina, w latach 60. zezwolono na rejestrację zborów ewangelickich na miejscach deportacji, pierwsze dwa zostały zarejestrowane na Syberii w 1965 roku. Harald Kalniņš z Rygi, wspierany przez Światową Federację Luterańską, otrzymał zezwolenie na ich okresową wizytację. W 1980 roku Kalniņš został uznany za superintendenta niemieckich luteran w ZSRR, a wraz z nadejściem Pieriestrojki, w 1988 roku mianowany biskupem zreorganizowanego Niemieckiego Kościoła Ewangelicko-Luterańskiego w Związku Radzieckim.