W kolejnych latach, ze względu na trwającą wojnę, Kornerup odbywał jedynie mniejsze podróże: do Norwegii, Islandii, na Wyspy Owcze i do Niemiec. Po zakończeniu działań wojennych i stabilizacji sytuacji politycznej, podjął kolejną wielką wyprawę: w 1921 udał się w trzyletnią podróż do Grecji, a stamtąd dalej do Palestyny, Indii (skąd wyprawił się w Himalaje), Birmy i Syjamu. Resztę lat międzywojennych Kornerup spędził głównie na europejskich podróżach (szczególnie po Włoszech i Hiszpanii) oraz na pisaniu książek. W latach 30. znalazł jednak sposobność do kolejnej ekspedycji do Afryki Północnej i Egiptu, a w latach 1937-1939 także do Maroka, Mauretanii, Gambii, na Wyspy Kanaryjskie i Maderę. Wybuch II wojny światowej zmusił go do powrotu do Danii (grudzień 1939), gdzie spędził resztę wojny. Nie mogąc podróżować skoncentrował się na wygłaszaniu odczytów o podróżach, malowaniu, pisaniu i redagowaniu wcześniejszych edycji swoich książek podróżniczych. W okresie powojennym artysta odwiedził kilkakrotnie Hiszpanię i Teneryfę (1947, 1948), oraz Włochy (1951). W ostatnią podróż udał się na Wyspy Kanaryjskie (1951/1952), mając 77 lat. Sam artysta tak wypowiedział się o swoim pełnym podróży życiu: