Wraz z liczbą IIII w sumie na cyferblacie znajduje się dwadzieścia „I”, cztery „V” i cztery „X”. To oznacza, że zegarmistrz potrzebuje tylko jednej formy składającej się ze znaków VIIIIIX, która wykorzystana cztery razy daje wszystkie potrzebne do opisania tarczy znaki. Łatwo można zauważyć pewien schemat: VIII I IX VII III X VI II IIX V IIII IX IIX i jedno IX po obróceniu o 180° tworzą XII i XI. Zapis 4 jako IV wymaga wytworzenia siedemnastu „I”, pięciu „V” i czterech „X” co wymusza posiadanie więcej niż jednej formy odlewniczej.

Odejmowanie w liczbach rzymskich Odejmowanie przy zapisywaniu cyframi rzymskimi jak przy zapisie IV czy IX albo XC nie było popularne w zapisie stosowanym przez Rzymian, a upowszechniło się dopiero w średniowieczu.

Obecnie przyjęte jest użycie odejmowania w zapisie liczb: IV = 4 IX = 9 XL = 40 XC = 90 CD = 400 CM = 900

Dawniej stosowano bardziej złożone odejmowania, np. w zapisie daty MDCXIC = 1689Na stronie tytułowej dzieła Tourneforta Schola botanica, Amstelaedami 1689..