Rifle No. 5 thumb|Rifle No. 5 Mk I W 1944 r. opracowano znacznie skróconą wersję Lee-Enfielda w postaci karabinka (Rifle No. 5 Mk. I) bazującą na karabinie No. 4. Broń ta miała lufę długości 478 mm zakończoną charakterystycznym tłumikiem płomieni, gumową stopkę kolby oraz okrojone łoże i nakładkę lufy. Efektem było uzyskanie broni niemal o kilogram lżejszej względem No. 4 jednak charakteryzującej się bardzo silnym odrzutem i niską celnością. Wady te sprawiły, że konstrukcję No. 5 uznano za nieudaną i zaprzestano jej produkcji w 1947 r. Do No. 5 przylgnęło spopularyzowane w latach 50 potoczne określenie Jungle Carbine sugerujące, jakoby karabinki te przeznaczone były do walk w dżungli. No. 5 nie były jednak projektowane z myślą o tym teatrze działań wojennych a pierwszy raz wydano je żołnierzom 1 Dywizji Powietrznodesantowej biorącym udział w wyzwalaniu Danii i Norwegii w 1945 r.
W Australii opracowano również eksperymentalny karabinek, oznaczony jako Rifle No. 6 Mk I (w przeciwieństwie do No. 5 bazujący na SMLE Mk III* a nie na No. 4), jednak nigdy nie rozpoczęto jego produkcji seryjnej.
Wersje wyborowe thumb|No.