4 Mk I (T) W trakcie obu wojen światowych i wojny koreańskiej część Lee-Enfieldów została zmodyfikowana w celu przystosowania ich do roli karabinów wyborowych.
W okresie I wojny światowej armia australijska zmodyfikowała 1612 szt. SMLE Mk III* poprzez zastosowanie ciężkiej lufy, poduszki policzkowej i celownika optycznego. Tak zmodyfikowaną broń oznaczono jako SMLE Mk III* (HT).
W trakcie i po II wojnie światowej do roli karabinów wyborowych dostosowywano wyselekcjonowane pod względem celności egzemplarze No. 4. Warunkiem dopuszczenia do przebudowy było uzyskanie podczas testów fabrycznych skupienia na poziomie 7/7 trafień w cel o promieniu 5 cali (12,7 cm) z odległości 200 jardów (183 m) oraz 6/7 trafień w cel o promieniu 10 cali (25,4 cm) z odległości 400 jardów (366 m). W karabinach montowano drewniane poduszki policzkowe, oraz odcinano jeden z przezierników (stały nieregulowany), aby zrobić miejsce na montaż celownika optycznego. Tak zmodyfikowane wersje No. 4 Mk I oznaczano jako Rifle No 4 Mk I (T) natomiast No. 4 Mk I* jako Rifle No. 4 Mk I* (T). W latach 70 karabiny te przekonwertowano na amunicję 7,62 × 51 mm NATO, tworząc wersję L42A1.
Zakończenie produkcji i dalsze losy