Rifle No. 4 thumb|Rifle No. 4 Mk I W 1931 r. opracowano nową wersję Lee-Enfilda (Rifle No. 4 Mk I) zbliżoną konstrukcyjnie do nieprzyjętych SMLE Mk V i Mk VI, jednak lepiej przystosowaną do masowej produkcji. Na pierwszy rzut oka karabin różnił się od SMLE skróconym łożem w wyniku czego lufa wystawała poza jego obrys. Uproszczono również kształt prowadnicy dla łódek nabojowych, ułatwiając obróbkę tego elementu. Przeprojektowano przyrządy celownicze zastępując szczerbinkowy celownik krzywkowy – przeziernikowym celownikiem ramkowym i przenosząc go na komorę zamkową (wydłużając linię celowniczą). Nowy celownik miał 2 przezierniki – jeden stały przestrzelany na stałą odległość, oraz drugi podnoszony z regulacją. Ponadto zastosowano również nową cięższą lufę w celu poprawienia celności. Na początku lat 30 wyprodukowano próbną serię 2500 szt. No. 4, jednak pomimo pozytywnej oceny wstrzymano się z decyzją o ich włączeniu na wyposażenie i rozpoczęciu produkcji seryjnej ze względu na znaczne zapasy starszych SMLE z okresu I wojny światowej. thumb|Brytyjski żołnierz z karabinem No. 4 Mk I w trakcie walk w Caen (Normandia 1944 r.) W 1940 r. w czasie ewakuacji spod Dunkierki (Operacja Dynamo) armia brytyjska straciła prawie ćwierć miliona karabinów.