W ten sposób, więźniowie umieszczeni w indywidualnych celach mogli być obserwowani przez nielicznych strażników, nie demoralizujac się nawzajem.
System celkowy (pensylwański) thumb|Eastern State Penitentiary w 1855.
W ten sposób ukształtowała się idea nowego więzienia, w którym więźniowie odbywają karę pozbawienia wolności w indywidualnych celach, gdzie warunki odbywania kary są humanitarne, ale ich kontakty są ograniczone. Panowało przekonanie, że skłonności przestępcze przenoszone są poprzez wzajemne kontakty („zarażanie” przestępczością i demoralizacją) stąd konieczna jest całkowita izolacja więźniów.
Ostatecznie, celkowy system penitencjarny ukształtował się w Anglii i Stanach Zjednoczonych na przełomie XVIII i XIX w. w środowisku kwakrów. To oni, po długim okresie prób, założyli w 1829 wzorcowe więzienie w Cherry Hill Penitentiary. System zaprowadzony w więzieniu nazwano celkowym lub pensylwańskim i polegał na całkowitej izolacji więźniów. Więźniowie osadzeni byli w pojedynczych celach, bez możliwości kontaktów ze sobą nawzajem oraz ze światem zewnętrznym. Również spożywanie posiłków, praca i spacery wykonywane były w izolacji. System celkowy spotkał się z dużym zainteresowaniem i w tym systemie zorganizowano wiele więzień na całym świecie.