Indianie nigdy nie podporządkowywali się obcej komendzie, walcząc jedynie pod kierunkiem swych własnych dowódców. O ile nie zaciągali się indywidualnie do oddziałów wojskowych białych, akceptowali jedynie swój własny sposób umundurowania.
Okres schyłku świetności (1815–1914) Wojna brytyjsko-amerykańska, zakończyła epokę konfliktów zbrojnych w północnej części subkontynentu. Spowodowało to brak zapotrzebowania na indiańską pomoc militarną. W okresie następnych stu lat, Indianie mieli okazję do walk zaledwie kilkukrotnie. W czasie rebelii w 1837 stanęli po stronie rządowej, walcząc wspólnie z lojalną milicją, lub zachowali neutralność. Nowością było to, że Indianie zaakceptowali regularne umundurowanie. Niewielkie grupy Indian dwukrotnie wzięły udział w akcjach antyrządowych w rebeliach nad Rzeką Czerwoną i północno-zachodnią. Rebelie te choć miały ważne skutki polityczne, pod względem militarnym były wydarzeniami mało ważnymi.