Zasadą stało się, że traktaty pokojowe kończące te wojny, nie zawierały żadnych klauzul zabezpieczających interesy indiańskie.

W tym okresie indiańską sztukę wojenną charakteryzowały następujące cechy: Indianie zawierali przymierza militarne pomiędzy sobą, jak również z państwami białych (Wielka Brytania, Francja, USA), lecz zwykle występowali w nich jako suwerenna siła polityczna i wojskowa. Przymierza te, przynajmniej w wierze i zamierzeniach tych plemion, zawierane były w celu realizacji swych własnych interesów. Ze względu na decentralizację społeczności indiańskich oraz duży zakres wolności, pozwalający jednostkom na nieprzestrzeganie zawartych przez plemię umów przymierza z Indianami były przez białych uznawane za niepewne i niewarte zawierania, a sami Indianie postrzegani byli jako partnerzy trudni i pozbawieni honoru. Indianie zaadaptowali nową broń i środki transportu (broń palna, koń wierzchowy i juczny) oraz udoskonalili swą tradycyjną broń (stalowe strzały i groty do strzał), nie zmienili jednak w zasadniczym stopniu taktyki walki. Spowodowało to, że wojny międzyplemienne oraz z białymi stały się bardziej krwawe. Do czasu utraty suwerenności pod koniec XIX w.