W przeciwieństwie do Indian w USA, w XIX w. rzadko dochodziło do rywalizacji o terytoria pomiędzy rdzennymi mieszkańcy Kanady a białymi. Białe osadnictwo ograniczało się zazwyczaj do terenów, których kwestia własności została dawno uregulowana i Indianie nie zgłaszali do nich pretensji. Dodatkowo Indianie byli uczestnikami intratnego handlu skórami, który powodował, że byli oni partnerami białych. Kolonizacja terenów indiańskich na Zachodzie rozpoczęła się dopiero w XX w., a kanadyjska administracja odrzuciła przemoc w stosunku do Indian. Zresztą nie stanowili oni już liczącej się siły militarnej.
Okres udziału w obronie narodowej kraju (od 1914) Wobec zaniku wojen międzyplemiennych, jedyną możliwością wypełniania militarnych ambicji Indian było wstąpienie do milicji kolonialnej, a potem kanadyjskiej Armii. Choć już w XIX w. Indianie mieli okazję okazania swej lojalności (ciekawym epizodem był udział wioślarzy indiańskich (Irokezów) w wyprawie w górę Nilu na odsiecz Chartumu w 1885), XX w. z dwiema wielkimi wojnami dał możliwość udowodnienia ich przydatności we współczesnym konflikcie zbrojnym.