Okres zmagań o panowanie nad kontynentem (1600–1815) Francuscy, oraz brytyjscy osadnicy oraz handlarze zdołali zachować przyjazne stosunki z Indianami, tak że nieczęsto dochodziło do zbrojnych walk. Jednym z nielicznych wyjątków był długotrwały konflikt zbrojny z Irokezami. Konflikt ten miał podłoże ekonomiczne i wiązał się z kontrolą nad handlem futrami. Ten cykl konfliktów zbrojnych znanych jako wojny bobrowe rozpoczął się w 1609 od Bitwy nad Jeziorem Champlaina, a zakończył w 1701 podpisaniem wieczystego pokoju. Wojownicy Indiańscy brali też udział w większości konfliktów pomiędzy Wielką Brytanią, a Francją o panowanie nad północną częścią subkontynentu. Indianie wzięli udział we wszystkich większych konfliktach tamtych czasów, włączając w to: wojna króla Wilhelma (1689–1697), wojna królowej Anny (1704–1713), wojna króla Jerzego (1744–1748), Brytyjska wojna z Indianami i Francuzami (1754–1763) i wojna brytyjsko-amerykańska (1812–1815). W szczególności w tej ostatniej wnieśli wielkie zasługi, walcząc pod komendą Josepha Branta.
Choć pojedynczy dowódcy indiańscy zdobywali respekt, a nawet bogactwo, społeczność indiańska nie odnosiła większych korzyści z tych wojen.