Plafon w sali koncertowej wykonał Henryk Siemiradzki. thumb|left|Sala koncertowa Filharmonii Warszawskiej około 1901 roku Uroczysta inauguracja obiektu odbyła się 5 listopada 1901 roku. Orkiestrą dyrygował wówczas dyrektor muzyczny i I dyrygent Filharmonii, Emil Młynarski, zaś jako solista wystąpił Ignacy Jan Paderewski (grał własny Koncert fortepianowy z towarzyszeniem orkiestry, oraz szereg utworów Fryderyka Chopina). Śpiewak Wiktor Grąbczewski (bas) wykonał z kolei partię solową w kantacie Władysława Żeleńskiego. W późniejszych latach Filharmonia Warszawska zorganizowała wiele koncertów symfonicznych, recitali i wieczorów kameralnych. W murach instytucji zaczął się odbywać Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Fryderyka Chopina (1927, 1932, 1937), ponadto przeprowadzono w nich też I Międzynarodowy Konkurs Skrzypcowy im. Henryka Wieniawskiego (1935), I Powszechny Festiwal Sztuki Polskiej (1937) oraz (częściowo) XVII Festiwal Międzynarodowego Towarzystwa Muzyki Współczesnej.
Napaść Niemców na Polskę i związana z tym II wojna światowa przerwała działalność Filharmonii. Gmach został spalony w czasie obrony Warszawy we wrześniu 1939 roku.