Szeroki rozgłos koncepcja zdobyła dopiero w 2004 roku, gdy na łamach czasopisma "October" ukazał się tekst Claire Bishop, w którym amerykańska krytyczka sztuki wskazywała na utopijny i – jej zdaniem – de facto apolityczny charakter koncepcji Bourriaudhttp://www.marginalutility.org/wp-content/uploads/2010/07/Claire-Bishop_Antagonism-and-Relational-Aesthetics.pdf. Dyskusja była kontynuowana w wielu międzynarodowych magazynach poświęconych sztuce współczesnej (np. "Artforum") i przyniosła koncepcji Nicolasa Bourriaud i jemu samemu sporą popularność.
Inne książki Bourriaud to Postproduction i Radicant. W Postproduction Bourriaud podejmuje wątek "brikolażowego" charakteru praktyk współczesnych artystów, którzy – podobnie jak didżeje w muzyce – wykorzystują gotowe już produkty, aby wytwarzać na ich podstawie nowe znaczące całości. Radicant to książka o końcu postmodernizmu i pojawieniu się nowej formacji kulturowej "alternowoczesności/altermodernizmu": modernizm wybiegał gwałtownie naprzód, postmodernizm karmił się "przeżutymi" wątkami historycznymi, alternowoczesność jest rodzajem wędrówki, która odrzuca linearną wizję czasu, typową dla nowoczesności, aby swobodnie penetrować obszary historii, geografii i tożsamości.