Stanowi namysł nad przeszłością, jednak w przeciwieństwie do postmodernizmu w przeszłości szuka tego, co źródłowe, nie zaś klisz i lejtmotywów układanych w eklektyczne całości. Metaforą alternowoczesności jest korzeń przybyszowy (fr. radicant), który zapuszcza się w ziemię nie z centralnie określonego punktu, ale z wielu różnych miejsc (liście, łodygi, pień) – podobnie alternowoczesność czerpie z tradycji to, co w danej chwili przydatne, nie podporządkowując rozwoju kultury jednej wizji czasu.
Wystawy Nicolas Bourriaud był kuratorem m.in. następujących wystaw: "Courts-métrages immobiles", biennale w Wenecji, 1990; "Il faut construire l'Hacienda" (z Erikiem Troncym), CCC Tours, 1992; "Aperto", biennale w Wenecji, 1993; "Traffic", CAPC w Bordeaux, 1996; "Joint Ventures", Basilico Fine Arts, Nowy Jork, 1996; "Le Capital: tableaux, diagrammes et bureaux d'études", CRAC w Sète, 1999; "Contacts: relations, bricolage et travaux de consommation", Kunsthalle we Fryburgu, 2001; "Postproduction: sampling, displaying and programming", San Gemignano, 2001; "Touch", San Francisco Art Institute, 2002; "GNS: global navigation system", Palais de Tokyo, Paryż, 2003; "Playlist", Palais de Tokyo, Paryż 2004; "Tetsumi Kudo/Michel Blazy", Palais de Tokyo, Paryż 2004; "Stock zéro: prologue", Bukareszt, 2004; "Thomas Hirschhorn: 24h