Po klęsce Napoleona przystąpił do współpracy z Imperium Rosyjskim. Był obok Stanisława Kostki Nowakowskiego, Józefa Hurtiga i Wincentego Aksamitowskiego wśród sześciu założycieli prorosyjskiej loży masońskiej „Jedność Słowiańska”, która wyłoniła się z loży „Bracia Polacy Zjednoczeni” (założonej w 1807 przez Aleksandra Rożnieckiego) i została zatwierdzona przez Wielki Wschód Narodowy w marcu 1818. Był sekretarzem „Jedności Słowiańskiej” w chwili rozwiązania wolnomularstwa w Rosji przez Aleksandra I w 1822.

W Królestwie Kongresowym został szefem dywizji, a następnie generałem–adiutantem cesarskim i dowódcą korpusu rezerwowego. Pod panowaniem Aleksandra I kontynuował karierę wojskową i polityczną. Był posłem przasnyskim i marszałkiem sejmu Królestwa Polskiego od 1818, od 1825 senatorem wojewodą. W 1820 Senat przyznał Krasińskiemu tytuł hrabiowski, a car Aleksander I nadał mu order Świętego Włodzimierza II klasy i dożywotnią godność senatora wojewody. W 1826 roku został awansowany do stopnia generała jazdy oraz na urząd senatora wojennego. W 1828 stracił popularność, gdy jako jedyny w czasie sądu sejmowego głosował za uznaniem działalności Narodowego Towarzystwa Patriotycznego (założonego w 1821 przez Waleriana Łukasińskiego) z płk. Sewerynem Krzyżanowskim na czele za „zbrodnię stanu”.