W 1808 roku dowodził pułkiem w wojnie w Hiszpanii, w której jego szwoleżerowie wsławili się szarżą pod Somosierrą. Sam Krasiński nie brał udziału w szarży. Po kampanii hiszpańskiej pułk stacjonował w Chantilly pod Paryżem. W 1811 Napoleon mianuje Krasińskiego hrabią Cesarstwa Francuskiego. Od 1811 generał brygady. W maju 1812 na czele pułku przemaszerował przez Księstwo Warszawskie. W 1812 roku przystąpił do Konfederacji Generalnej Królestwa PolskiegoAkcesy do konfederacji warszawskiej rządu i obywatelki Wielkiego Księstwa Litewskiego, podał Euzebiusz Łopaciński, w: Ateneum Wileńskie, r. XI, Wilno 1936, s. 355.. Po odwrocie spod Moskwy pułk Krasińskiego stacjonował w Saksonii i Paryżu, a jego dowódca został mianowany generałem dywizji. 4 kwietnia 1814 w Fontainebleau Napoleon powierzył Krasińskiemu naczelne dowództwo wojsk polskich znajdujących się we Francji. Po abdykacji Napoleona, zwolniony z przysięgi Krasiński przyprowadził do kraju większość wojsk polskich z Francji (wrzesień 1814). 16 lutego 1815 pułk szwoleżerów został zlikwidowany, a Krasiński przekazał księżnej Izabeli Czartoryskiej pułkowy sztandar. W czasie wojen napoleońskich Krasiński był trzykrotnie ranny.