Fowizm był jednak stosunkowo krótkim etapem jego twórczości, po którym Matisse rozwijał własny język modernistyczny, coraz bardziej oparty na płaskiej plamie barwnej, dekoracyjności, uproszczeniu formy i rytmie linii.

Od 1909 mieszkał i pracował w Issy-les-Moulineaux pod Paryżem, gdzie powstały między innymi Taniec, Czerwona pracownia oraz znaczna część jego rzeźbiarskich eksperymentów. W latach 1906–1913 artysta odbywał podróże do Algierii, Maroka i Hiszpanii. Sztuka islamu, obca ornamentyka i egzotyczne tkaniny odcisnęły silne piętno na jego kompozycjach. W listopadzie 1911 odwiedził jednego ze swoich mecenasów Siergieja Szczukina w Moskwie, gdzie poznał rosyjskie ikony.

W grudniu 1917 Matisse po raz pierwszy przyjechał do Nicei, która stała się jego najważniejszym miejscem zamieszkania i pracy aż do śmierci, poza latami II wojny światowej, spędzonymi częściowo w Vence. Twórczość związana z Niceą, obejmująca pełne światła wnętrza, martwe natury, akty i przede wszystkim „odaliski”, określana jest zwykle jako jego „okres nicejski” i zajmuje ważne miejsce w dojrzałym dorobku malarza. W 1938 Matisse zamieszkał w apartamencie w dawnym hotelu Régina w dzielnicy , gdzie stworzył dużą pracownię odpowiednią do coraz bardziej monumentalnych projektów.