W milicji tylko pierwsze miały broń palną; drugie i trzecie to kosy i piki. Bataliony grenadierów (chłopskie) uzbrojone były w same kosy.
Wbrew popularnym wyobrażeniom w okresie powstania kościuszkowskiego kosynierzy nie byli dominującym rodzajem wojsk pieszych i używano ich jedynie jako siły pomocnicze i uzupełniające. Pomimo pewnych niedostatków broni palnej większym problemem byli chłopscy rekruci, którzy nie potrafili jej używać. Piesze regimenty koronne zaopatrzone były w broń palną na poziomie 75,4%, w batalionach strzelców oraz milicji na poziomie 68,9%. Reszcie żołnierzy przydzielono piki i kosy, głównie ze względu na nieumiejętność posługiwania się karabinami. Tylko w jednym 7 Regimencie Pieszym Koronnym kosynierzy stanowili w 1794 roku większość żołnierzy.
W jeździe towarzysze formowali osobne szwadrony. Większość szwadronów składa się z samych szeregowych. Szeregowym odebrano karabiny i uzbrojono w lance. Mimo wciąż ponawiających się klęsk, liczba walczących przez szereg miesięcy wynosiła 70 000 ludzi. Na owe czasy czyn to niezwykły, świadczący o istotnym geniuszu organizatorskim Naczelnika Kościuszki.