Małe krążowniki budowano przede wszystkim z myślą o pełnieniu zadań rozpoznawczych dla zespołów floty (scout cruiser) lub pełnieniu roli liderów flotylli niszczycieli. Odpowiadało to podziałowi krążowników stosowanemu w największej na świecie marynarce brytyjskiej, na okręty pierwszej klasy (wyporność ponad 7000 t), drugiej (3000-6000 t) i trzeciej (1500-3000 t).
Uzbrojenie krążowników pancernopokładowych stanowiło zależnie od wielkości na ogół kilka do kilkunastu dział kalibru 120 – 152 mm (francuskie – do 164 mm), zazwyczaj także działa mniejszych kalibrów, jak 75 mm, 47 mm i 37 mm. Część okrętów tej klasy nosiła ponadto na dziobie i rufie dwa działa większego kalibru (203 – 234 mm). Na późnych jednostkach – prekursorach krążowników lekkich, pojawiła się bardziej szybkostrzelna artyleria główna kalibru 102 – 105 mm. Grubość pokładu pancernego wynosiła zwykle około 50 mm. Szybkość wynosiła na ogół od 18 do 23 węzłów.