Dopiero wprowadzenie w ostatnim dziesięcioleciu XIX wieku stosunkowo szybkostrzelnej artylerii średniego kalibru (76-152 mm), strzelającej pociskami wybuchowymi, spowodowało nieadekwatność opancerzenia krążowników pancernopokładowych, gdyż mogły być obezwładnione przez niszczenie ich kadłubów i uzbrojenia w części nadwodnej. Słabym elementem osłony była także ochrona przed wybuchami podwodnymi (torpedy, miny), lecz była to cecha większości okrętów tego okresu.
Wielkość krążowników pancernopokładowych znacznie się wahała – przeważnie od 2500 do 6000 ton wyporności, lecz budowano też bardzo duże jednostki o wyporności 7000-9000 t, a także mniejsze, ok. 1500 tonNa podstawie (całość). Największe i wyjątkowe pod tym względem (zbudowane z myślą o zwalczaniu rosyjskich krążowników pancernych) były dwa brytyjskie okręty typu o wyporności aż 14 200 t i 8 typu Diadem o wyporności 11 000 t. Duże okręty były przeznaczone przede wszystkim do typowych zadań krążowniczych – dalekiego pływania, często w koloniach i ochrony własnej żeglugi przed okrętami przeciwnika lub zwalczania żeglugi przeciwnika. Krążowniki średniej wielkości, oprócz zadań krążowniczych, miały też działać w składzie zespołów floty lub samodzielnych zespołów.