Dokument lokacyjny Warcisław III, książę dymiński w 1262 r. wydał dokument lokacyjny (łac. Euanescunt simul cum tempore) na prawie lubeckimPrawo lubeckie, wzorowane na prawie miasta Lubeki było najbardziej rozpowszechnionym prawem, obok prawa magdeburskiego. Obejmowało ponad 140 miast położonych w południowym pasie wybrzeża Morza Bałtyckiego, rozciągającym się od Hamburga do Rygi. Prawo zostało ustanowione w 1226 r. przez cesarza Fryderyka II Hohenstaufa., w którym przyszłe miasto otrzymało prawa miejskie, a także 100 łanów ziemi w okolicach dolnego biegu rzeki RegiWedług J. Podralskiego 100 łanów = ok. 400 ha, co oznaczałoby, że 1 łan = ok. 4 ha. Za: Tu zaszła omyłka ze strony autora, bądź błąd drukarski. Tu winno być ok. 2400, a nie 400 ha, bowiem łan to dawna jednostka miary powierzchni używana w rolnictwie. Wielkość łanu była odpowiednikiem obszaru chłopskiego gospodarstwa rolnego. Łan był uposażeniem chłopa osadzonego na prawie niemieckim. Wynosił od 17,95 do 24,2 ha. Za: Według J. Szymańskiego 1 łan wynosił od 16,8 ha do 25 ha. Za: . Dokument lokacyjny określał nazwę miasta, jako (łac.) Nova civitas super Regam (pol.) Nowe miasto nad Regą (dziś Gryfice), także przewidywał nadanie 4 łanów ziemi wcześniej założonemu kościołowi. Treść dokumentu w języku łacińskim jest znany m.in.