W komentarzach zaznaczył, że rękopis znajdował się w Szczorsach koło Mińska i został udostępniony przez kanclerza Chreptowicza. W 1862 roku Pantielejmon Kulisz dokonał przekładu tłumaczenia Niemcewicza na język ukraiński i opublikował go w czasopiśmie „Osnowa” 6 (1862), s. 13–16. Trzy lata później satyra została opublikowana w zbiorze Akta, otnosiaszczijesia k istorii Jużnoj i Zapadnoj Rossii, T. 2 Nr 158 pod redakcją Mykoły Kostomarowa. Źródło, z którego pochodził tekst, nie zostało wymienione. Przypuszczalnie tej redakcji dokonała osoba, mieszkająca w pobliżu obszaru styczności języka białoruskiego z ukraińskim. Świadczy o tym współwystępowanie w tekście ukrainizmów (radyty, howoryty, druhyj itd.) i białorutenizmów (niakoli, hetakich itd.).
Streszczenie W satyrze poruszono problematykę dyskryminacji szlachty ruskiej przez magnaterię i króla. Mieleszko sprzeciwia się polonizacji ziem ruskich. Według niego proces ten zapoczątkował Zygmunt August, który doprowadził do podpisania unii lubelskiej i odebrał Wielkiemu Księstwu Litewskiemu Podlasie i Wołyń, przyłączając je do KoronyNastąpiło to z przyzwoleniem tamtejszych posłów.