Pozostałe jego prace wymienione są w rozdziale „Dzieła”.
W 1763 roku Ferdinand Berthoud zostaje wezwany przez Króla do przetestowania w Londynie, wraz z matematykiem i członkiem Królewskiej Akademii Nauk, Charles’em-Etienne’em Camusem (1699-1768) oraz astronomem Josephem-Jérôme’em Lefrancois de La Lande (1732-1807), chronometru morskiego H4 Sir Johna Harrisona (1693-1776). Berthoud jest zawiedziony wyprawą, gdyż Harrison przedstawia mu wyłącznie swoje zegary H1, H2 i H3 (w zamian za rekompensatę w wysokości 500 funtów), kategorycznie odmawiając pokazania słynnego H4, najbardziej zaawansowanego ze wszystkich.
Podróż Ferdinanda Berthoud do Londynu co prawda nie pozwala mu zbliżyć się do legendarnego H4, natomiast otwiera przed nim angielskie środowisko naukowe, które to, z uwagi na jego wybitne dokonania i publikacje z dziedziny zegarmistrzostwa, 16 lutego 1764 r. przyjmuje Berthoud do Royal Society w Londynie, mianując „zagranicznym członkiem stowarzyszonym”.
W roku 1764, z rozkazu Króla, Akademia Nauk nakazuje swoim dwóm członkom, Duhamelowi du Monceau oraz księdzu Chappe d’Auteroche’owi, wypróbowanie na morzu morskiego chronometru nr 3 Ferdinanda Berthoud. Ten ostatni osobiście dostarcza zegar do Brestu i bierze udział w próbie. Testy odbywają się na statku L’HirondelleDuhamel du Monceau, s.