W roku 1745, 18-letni Ferdinand Berthoud przeprowadza się do Paryża, gdzie zamierza doskonalić się w zegarmistrzowskim rzemiośle. Jako czeladnik, próbuje swoich sił u boku paryskich mistrzów. Niektóre źródła pisane podają, iż terminował przez pewien czas u Juliena Le Roy, ucząc się szybko i czyniąc niebywałe postępy. Pracował tam wspólnie z Pierre’em Le Roy (1717-1785), synem swojego mistrza, który później stanie się jego rywalem.
Dnia 4 grudnia 1753 r., na mocy decyzji Królewskiej Rady Stanu, wbrew przepisom cechowym, ale w drodze przychylności francuskiego monarchy, Ferdinand Berthoud, w wieku zaledwie 26 lat, zdobywa oficjalny tytuł Mistrza Zegarmistrzostwa.
Począwszy od 1755 roku zostaje mu powierzone zadanie zredagowania kilku artykułów z dziedziny zegarmistrzostwa dla Wielkiej Encyklopedii Francuskiej, wydawanej w latach 1751–1772 pod kierownictwem pisarza i filozofa Diderot (1713-1784) oraz matematyka i filozofa d’Alembert (1717-1783).
Swoją pierwszą specjalistyczną rozprawę Ferdinand Berthoud publikuje w roku 1759, pod tytułem L’Art de conduire et de régler les pendules et les montres, à l’usage de ceux qui n’ont aucune connaissance d’horlogerie »« [archiwum], na stronie Ferdinand Berthoud (konsultowano 21 października 2015)..