Rozkaz obrony otrzymała 1 Armia niemiecka dowodzona przez generała Otto von Knobelsdorffa. Wywiad aliancki oceniał, że wojska niemieckie w tym rejonie stanowią odpowiednik czterech i pół dywizji piechoty i wojsk pancernych.
Bitwa thumb|Oficerowie „Festung Metz”, Generalmajor SS Anton Dunckern i pułkownik Constantine Meyer w niewoli. Obaj próbowali uciec, ale zostali ujęci. Płk. Meyer (na przednim siedzeniu dalszego jeepa, w okularach) przekonywał Amerykanów, że Dunckern (na pierwszym planie, tyłem) nie był jego przyjacielem i że on nienawidzi SS oraz Gestapo. Pododdziały kawalerii pancernej amerykańskiego XX Korpusu, podczas działań rozpoznawczych w kierunku Mozeli, natknęły się 6 września 1944 roku na elementy 17 Dywizji Grenadierów Pancernych i natychmiast zostały wycofane. 18 września doszło do ponownego spotkania obu jednostek. Amerykanie nie spodziewali się już spotkać Niemców w tym miejscu i teraz musieli pospiesznie zwierać swe – rozproszone dotąd – siły. Starcie to doprowadziło do kilku amerykańskich uderzeń na małą skalę.
Pierwszy atak przypuściła 5 Dywizja Piechoty, która próbowała uchwycić przyczółek na północ od Metzu. Atak został z łatwością odparty przez Niemców, podobnie jak następny, wprost na przedmieścia.