Artawazd II, następca Tigrana II, był autorem niezachowanych do dzisiaj sztuk teatralnych oraz miłośnikiem kultury greckiej. W swojej stolicy, Artaszacie, podobnie jak jego poprzednik, urządzał przedstawienia publiczne. Według Plutarcha w 53 roku p.n.e., gdy w Artaszacie odgrywano Bachantki Eurypidesa, na salę wniesiono głowę wodza rzymskiego Krassusa, zabitego po przegranej bitwie z Partami. W 65 roku według źródeł antycznych król Tiridates I, przebywający w Rzymie, otrzymał z rąk cesarza Nerona koronę, a wraz z nią aktora-mima. Rzymscy mimowie przebywali na dworze królów ormiańskich także w późniejszych stuleciach.
Prawdopodobnie w drugiej połowie II wieku na tradycję klasycznego teatru greckiego w Armenii zaczęły wpływać tradycje ormiańskie. Teorie te wynikały z faktu odnalezienia podczas badań archeologicznych, przeprowadzonych w latach 1935–1936, srebrnego pucharu z dedykacją od króla Pakora II. Na pucharze obok masek bachantek i satyra wyryto dwa psy, które są utożsamiane z aralezami, dobrymi duchami z wierzeń ormiańskich. Aralezowie w postaci psów lizali zmarłego po twarzy, w ten sposób przywracali go do życia. Całość kompozycji mogła symbolizować misterium odradzania się Dionizosa. Przemawia za tym umieszczenie na pucharze obok aralezów tańczących bachantek i satyra – postaci z wierzeń greckich.