Po utracie Margatu joannici przenieśli się do Trypolisu, gdzie po śmierci ostatniego władcy z domu Hauteville, Boemunda VII (1275–1287), rządził Bartłomiej Embracio z genueńskiego rodu panującego w Dżubajlu. Pozycja Bartłomieja była niepewna ze względu na roszczenia siostry Boemunda, Łucji, a także niechętny stosunek Wenecjan, którzy obawiali się wzrostu wpływów Genueńczyków w Trypolisie. Do Kalawuna przybyli posłowie, być może wysłani przez Wenecjan, z prośbą o interwencję. Trypolis poddał się siłom Mameluków 27 kwietnia 1289 i podobnie jak inne wcześniej przez nich zdobyte miasta nadmorskie został zburzony. Ze stolic państw krzyżowców ostała się tylko Akka i jej zdobycie stało się kolejną ambicją Kalawuna. Pretekstem do ataku stały się wydarzenia z lata 1290, kiedy to włoscy krzyżowcy wszczęli rozruchy na ulicach miasta i wymordowali wielu muzułmanów, nie szczędząc też przypadkowych przechodniów. W początkach listopada armia Mameluków była gotowa do wymarszu, lecz sułtan nagle zachorował i 10 listopada 1290 zmarł w swym namiocie pod Kairem.