Kalawun przedsięwziął także ofensywę skierowaną przeciwko królestwu Armenii Małej, które zostało najechane przez Mameluków w 1283. W 1285 Ormianie zostali zmuszeni do podpisania rozejmu na lat dziesięć, godząc się na płacenie corocznego trybutu. Prowadził również aktywną politykę w Nubii, gdzie próbował izolować Makurię, wysyłając swoich posłów do Adura, władcy Al-Abwabu, a następnie wyprawił dwie ekspedycje, które usadowiły w Dongoli sprzyjających mu władców. Ich panowanie było jednak krótkie, bowiem skoro tylko wojska Mameluków wycofywały się, król Szamamun (1286–1295) powracał do swojej stolicy. Po trzeciej i największej z dotychczasowych wypraw w 1289/1290 Szamamun zwrócił się do sułtana o przebaczenie, zobowiązując się zarazem do zwiększenia baktu. Zajęty planowaniem wyprawy na Akkę Kalawun zgodził się i formalnie zatwierdził Szamamuna jako podległego Mamelukom władcę Makurii.