Sama ich liczba świadczy o rozdrobnieniu królestwa, w którym nie istniała władza centralna, z którą Mamelucy mogliby zawrzeć jeden układ dotyczący ogółu terytoriów krzyżowców. Najpierw w kwietniu 1282 sułtan zawarł traktat z wielkim mistrzem templariuszy Guillaume’em de Beaujeu; w czerwcu 1283 traktat z frankijskimi władzami Akki, tj. z Odonem Poilechien, zastępcą regenta Karola Andegaweńskiego, a także z Guillaume’em de Beaujeu i Nicolasem Lorgne – wielkim mistrzem joannitów; zaś w lipcu 1285 z siostrą króla Hugona, Małgorzatą z Tyru. W momencie zawierania trzeciego traktatu Hugon i Karol już nie żyli. W 1286 syn Hugona Henryk II (1285–1324) koronował się na króla Jerozolimy, przywracając tym samym nominalną jedność królestwa.
Zniknięcie zagrożenia ze strony Mongołów i ustabilizowanie się sytuacji wewnętrznej pozwoliły Kalawunowi na kontynuowanie rozpoczętej przez Bajbarsa świętej wojny przeciw krzyżowcom, której sułtan miał poświęcić resztę swojego życia. W kwietniu 1285 Kalawun złamał zawarte z Frankami traktaty i ruszył na Margat, ostatnią twierdzę joannitów, która została zdobyta w następnym miesiącu. To po tym wydarzeniu Małgorzata z Tyru zawarła z Kalawunem traktat zapewniający jej dziesięć lat pokoju, w zamian za zgodę na upokarzające warunki.