Obecność synów Bajbarsa w Zajordanii była dla Kalawuna źródłem stałego niepokoju. Baraka Chan utrzymywał w Al-Karaku sułtański dwór i zasilał swe oddziały werbunkiem nowych mameluków. W marcu 1280 najstarszy syn Bajbarsa zmarł, co było pomyślną okolicznością dla Kalawuna, i natychmiast zaczęły szerzyć się pogłoski, że Baraka został otruty na polecenie sułtana. Rządy w Al-Karaku przeszły wtedy na innego syna Bajbarsa, Chadira, który przybrał sułtański tytuł Al-Malik al-Masud. W 1286 Al-Karak został zdobyty przez wojska Kalawuna, zaś Chadir i Salamisz przyjęci z honorami w Kairze. Po jego śmierci zesłano ich na wygnanie do Konstantynopola, gdzie Salamisz zmarł w 1291.
W późniejszym okresie swojego panowania Kalawun poświęcił wiele czasu relacjom z lewantyńskimi krzyżowcami. Królestwo Jerozolimskie znajdowało się wówczas w stanie pogłębiającej się anarchii. Korona była przedmiotem sporu pomiędzy królem Cypru Hugonem III Lusignan (1267–1284) a bratem Ludwika IX (1226–1270) i królem Sycylii Karolem I Andegaweńskim (1266–1285). Partię andegaweńską popierały Akka i Sydon oraz templariusze, zaś Lusignanów Tyr i Bejrut. W sytuacji mongolskiego zagrożenia i nadal silnej opozycji w stosunku do jego rządów, Kalawun zawarł z Frankami cały szereg traktatów rozejmowych.