Szansa na spełnienie obietnicy pojawiła się, gdy zbieg odmówił ucieczki. Jednakże pogańska żona Raedwalda pouczyła męża, iż nie godzi się królowi łamać przysiąg i sprzedawać przyjaciela w potrzebie za złoto. Po odejściu ambasadorów król podjął decyzję o wojnieBeda, H.E. ii.12..
Bitwa nad rzeką Idle Raedwald zebrał wielką armię i ruszył na północ, aby zmieść wroga nim zbierze siły. Przemaszerowawszy przez ziemie przyjaznego królestwa Lindsey, armia Anglii Wschodniej natrafiła na siły Bernicji na wschodnim brzegu rzeki Idle. Podczas bitwy zginął zarówno Aethelfrith jak i syn Raedwalda, Raegenhere. Schedę po tym pierwszym przyjął Edwin, zaś synowie pogromionego króla zostali wypędzeni na ziemie Szkotów i Piktów.
Świadectwo bitwy przedstawia Henry z Huntingdon:
D.P. Kirby wskazuje, że bitwa nie była starciem dwóch królów wywołanym przez wygnanego szlachcica, a raczej „częścią przewlekłego konfliktu, mającego na celu ustanowienie militarnego i politycznego przywództwa nad angielskimi ludami w tamtym czasie”.