Barbara Yorke wyjaśnia, iż Raedwald nie mógł całkowicie wyrzec się dawnej wiary, gdyż czyn ów byłby publicznym przyznaniem wyższości AethelbertowiYorke, Kings and Kingdoms of Early Anglo-Saxon England, s. 160. Ten postępek wywołał niechęć Bedy, uważającego Raedwalda za odstępcę od wiary.

Wojna z Nortumbrią Wygnanie Edwina Aethelfrith z Bernicji pojął za żonę Achę z Deiry, córkę króla Aelli, a następnie ruszył za wygnanym szwagrem Edwinem, chcąc upewnić się, iż rządy Bernicji nad całą Nortumbrią pozostaną niezachwiane. Edwin zdążył zadomowić się na dworze Cearla z Mercji – ożenił się nawet z jego córką. Jednak wówczas zamordowany został siostrzeniec Edwina, Hereric, będący na wygnaniu w królestwie Elmetu. Edwin zbiegł z dworu i rozpoczął tułaczkę po wielu królestwach, aż wreszcie trafił pod opiekę Raedwalda.

Król Anglów przyjął wygnańca, obiecał opiekę oraz miejsce przy palenisku. Dowiedziawszy się o tym, Aethelfrith zaoferował Raedwaldowi zapłatę w zamian za głowę Edwina, jednak król odmówił. Bernicyjczyk słał posłańców jeszcze dwa razy, oferując większe sumy i grożąc wojną w razie odmowy. Raedwald zmiękł wobec gróźb i przyrzekł zabić lub oddać Edwina ambasadorom.