baltica Nehring, 1886) – północny Ocean Atlantycki na wodach subarktycznych do umiarkowanych, od południowego Labradoru do zatoki Maine, w tym Zatoka Świętego Wawrzyńca w północno-wschodniej Ameryce Północnej, także w Islandii, Wyspach Owczych, Norwegii, północno-zachodniej Rosji, Wyspach Brytyjskich i Morzu Północnym oraz wybrzeża Oceanu Atlantyckiego na południe do północno-zachodniej Francji (Bretania).
Powyższe oznaczenia wynikały z faktu, że nie był znany holotyp, na podstawie którego Fabricius dokonał pierwszego opisu gatunku. Ponadto mylnie przyjmowano, że okaz służący do opisu był schwytany na wybrzeżu Grenlandii. W 2016 zespół duńskich naukowców opublikował wyniki swoich badań, które wykazały, że Fabricius dokonał oryginalnego opisu gatunku na podstawie okazu zwierzęcia schwytanego w 1788 roku na wyspie Amager, zlokalizowanej w cieśninie Sund. Wspomniane odkrycie spowodowało zmianę poglądu na systematykę podgatunkową: w związku z tym, że typ nomenklatoryczny pochodził z populacji zamieszkującej basen Morza Bałtyckiego, to za podgatunek nominatywny uznać należy podgatunek bałtycki (szarytka bałtycka) i oznaczać go priorytetową nazwą H. grypus grypus (Fabricus, 1791) podgatunek atlantycki uzyskuje pierwszą dostępną nazwę, czyli H.