grypus atlantica Nehring, 1886.
Holotyp został zidentyfikowany w Muzeum Historii Naturalnej w Kopenhadze. Jest przechowywany pod numerem ZMUC M11-1525.
Istnieją trzy populacje izolowane geograficznie i zróżnicowane pod względem terminów rozrodu: bałtycka, zachodnioatlantycka, wschodnioatlantycka.
Prawdopodobnie najbliższymi wymarłymi krewnymi szarytek były płetwonogie z rodzaju Gryphoca.
Etymologia Nazwa rodzajowa Halichoerus oznacza w języku greckim morską świnię ( hali- „morski”, od ἁλς hals, ἁλος halos „morze”; χοιρος khoiros „świnia”). Epitet gatunkowy grypus (gr. γρυπος grupos „haczykowaty, o haczykowatym nosie”, od γρυποομαι grupoomai „zostać zaczepionym”) nawiązuje do „rzymskiego” kształtu nosa dorosłego samca. Epitet podgatunkowy pochodzi od łac. Mare Atlanticus „Ocean Atlantycki”.
Nazwa zwyczajowa W polskiej literaturze zoologicznej na określenie gatunku używana była nazwa zwyczajowa „foka szara”.