W połowie XX wieku znaczny wpływ na stan zdrowia i liczebność populacji fokowatych zaczęły mieć wysokie poziomy bioakumulacji wydalanych do środowiska chlorowanych węglowodorów (DDT, PCB), które powodowały poważne uszkodzenie narządów reprodukcyjnych samic szarytek morskich i nerp obrączkowanych, na skutek czego stawały się one niepłodne. Na skutek zanieczyszczenia środowiska morskiego substancjami PCB i DDT liczebność populacji zmniejszyła się do niecałych 3 tys. w latach 70. XX w.
Systematyka Szarytka morska jest jedynym członkiem rodzaju Halichoerus. Wyróżniono dwa podgatunki H. grypus i do roku 2016 oznaczano je w sposób następujący: H. grypus grypus (synonimy: H. macrorhynchus Hornschuch & Schilling, 1851; H. griseus Nilsson, 1820) – szarytka bałtycka – podgatunek nominatywny zamieszkujący Morze Bałtyckie od Szwecji do północno-zachodniej Rosji i Finlandii. H. grypus atlantica (synonim: H.