Okupacja hitlerowska Po najeździe Niemiec na Polskę ewakuował się na wschód i 23 września 1939 r. znalazł się w Kostopolu, zajętym przez wojska sowieckie. Tam otrzymał pełnomocnictwo do nacjonalizowania zakładów pracy, m.in. tamtejszej huty szkła. Został jej wicedyrektorem oraz dyrektorem technicznym. Na tym stanowisku przetrwał do wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej w czerwcu 1941 r. W hucie zarządzanej przez Niemców był palaczem na urządzeniach gazowych. W 1943 r. przeniesiono go do Huty Szkła w Wołominie. Organizował tam Polską Partię Robotniczą, Gwardię Ludową i Armię Ludową oraz prowadził działalność sabotażową. W końcu 1943 r. był współorganizatorem konspiracyjnej Miejskiej Rady Narodowej w Wołominie, a następnie warszawskiej Wojewódzkiej Rady Narodowej.
Działalność zawodowa i polityczna po II wojnie światowej Od 1944 r. pracował w aparacie partyjnym PPR. W Komitecie Wojewódzkim PPR w Mińsku Mazowieckim pełnił kolejno funkcje: kierownika Wydziału Przemysłu, Wydziału Administracyjno-Samorządowego oraz kierownika Wydziału Personalnego. 3 maja 1945 został posłem do Krajowej Rady Narodowej. Od czerwca do grudnia 1945 r. był członkiem Centralnej Komisji Rewizyjnej KC PPR. Od grudnia 1948 r. należał do nowo utworzonej Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.