W 1948 r. został wybrany na stanowisko przewodniczącego Prezydium Warszawskiej Wojewódzkiej Rady Narodowej i sprawował je do 1953 r. Za niezadowalające wyniki w pracy odwołano go w końcu 1952 r. i przeniesiono do Bydgoszczy, gdzie z dniem 1 stycznia 1953 r. został przewodniczącym Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej. Już rok później, 9 lutego 1954 r. odwołano go z tego stanowiska, ponieważ „nie wykazywał dobrego zmysłu organizacyjnego; nie wpływał mobilizująco na członków Prezydium, gdyż sam był mało obowiązkowy, dużo czasu poświęcał na polowanie w czasie wolnym i służbowym”.
Po odwołaniu z Bydgoszczy został zatrudniony na stanowisku p.o. dyrektora Zarządu Zaopatrzenia Robotniczego-Ministerstwa Przemysłu Chemicznego, a w końcu grudnia 1954 r. mianowano go dyrektorem tego Zarządu. Jednak po kilku miesiącach i z tego stanowiska został odwołany ponieważ: „mimo szczerych chęci nie potrafił we właściwy sposób zorganizować instruktażu i kontroli podległych oddziałów Zaopatrzenia Robotniczego”. W 1957 r. przeszedł na rentę.
Zmarł 1 września 1968 r. w Warszawie. Został odznaczony m.in. Orderem Sztandarem Pracy II klasy.