Należy zatem przedyskutować jaka forma powierzchni przy zadanej odległości od ciała głównego pozwala spełnić powyższy warunek stałego potencjału. thumb|300px|Odległość radialna punktu na powierzchni elipsoidy do masy
Siła grawitacyjna ciała głównego i siła odśrodkowa znoszą się wzajemnie na kołowej orbicie satelity, ale nie równoważą się poza nią, a ich różnica objawia się jako siły pływowe. Dla małych ciał odległość cząstki płynu od środka masy satelity jest mała w porównaniu z odległością od ciała głównego, a więc siła pływowa jest w przybliżeniu liniowa, a zatem może być wyrażona formułą opisującą powyżej.
W modelu satelity sztywnego znana jest odległość jego powierzchni od jego środka deformacja satelity płynnego zmusza do wyznaczenia deformacji.
Potencjał siły pływowej wyraża wzór:
Należy znaleźć kształt satelity, przy którym suma potencjału jego grawitacji i potencjału pływowego, na jego powierzchni jest stała. W ogólności problem tego typu jest bardzo trudny do rozwiązania. Ponieważ potencjał pływowy zmienia się tylko wzdłuż jednego kierunku (promienia wodzącego), można przyjąć, że siła pływowa deformuje kulistego satelitę wydłużając go w kierunku ciało główne – satelita, wobec tego przyjmuje się, że satelita ma kształt elipsoidy obrotowej.