Obrót synchroniczny oznacza, że płyn pozostaje nieruchomy, a problem można rozpatrywać jako statyczny w obracającym się wokół środka masy układzie współrzędnych. Dlatego też lepkość i tarcie wewnętrzne płynu nie grają tu roli, gdyż te czynniki miałyby znaczenie tylko w przypadku ruchów cieczy. Nie występuje też siła odśrodkowa wynikająca w obrotu satelity. Założenie o synchroniczności obrotów odpowiada większości przypadków rzeczywistych, gdyż gdy płynne ciało krążąc wokół centrum masy obraca się z prędkością inną niż prędkość synchroniczna, to siły pływowe doprowadzą obrót do prędkości synchronicznej.
Na płyn satelity oddziaływają zatem następujące siły: siła grawitacji ciała głównego, siła odśrodkowa w obracającym się układzie odniesienia, siła grawitacyjna satelity.
Ponieważ wszystkie te siły są zachowawcze (tzn. ich praca nie zależy od drogi), dlatego oddziaływania te mogą być reprezentowane za pomocą potencjału.
Powierzchnia satelity musi być powierzchnią stałego potencjału, gdyż inaczej istniałyby siły, powodujące ruch cieczy po powierzchni (a to wbrew założeniom).