Są to: siła ciągnąca ten fragment do reszty satelity oraz siła grawitacyjna ciągnąca go ku ciału głównemu – w tym przypadku jedynie siła pływowa, główna siła grawitacyjna jest równoważona przyspieszeniem uzyskiwanym przez satelitę.
Siłę przyciągającą ciało w stronę satelity (o promieniu masie ) wyraża prawem powszechnego ciążenia Newtona:
Siła pływowa działająca na masę w kierunku obiektu o dużej masie promieniu znajdującej się w odległości jest wyrażona jako:
Odległość ciał, w której obie siły równoważą się, jest uznawana za granicę Roche’a, zachodzi dla równości:
W tym szczególnym punkcie odległość między środkami ciał przechodzi właśnie w granicę Roche’a:
Zamieniając masy na gęstości:
Satelita płynny Wyprowadzając warunek oderwania ciała od płynnego satelity przyjmuje się, że satelita: w wyniku sił pływowych, zmienia kształt na podłużny, ale deformacja nie zmienia jego objętości, satelita obraca się z prędkością synchroniczną z obrotem wokół planety, będąc zwrócony cały czas tą samą stroną do ciała głównego.