Satelita płynny Satelita płynny pod wpływem sił pływowych zostaje rozciągnięty, tak jak to widać na ilustracjach, w wyniku czego materia z najbliższego oraz z najdalszego ciału głównemu miejsca satelity jest słabiej przyciągana przez satelitę i dlatego będzie z niego porywana, choć nie została przekroczona granica określona powyższym wzorem.
Wyznaczenie warunku oderwania z ciała płynnego jest trudne, ale po uproszczeniach pomijających niektóre efekty spłaszczenia ciała, dochodzi się do warunku jak dla ciała sztywnego, tyle że z innym stałym czynnikiem. Ten stały czynnik szacuje się numerycznie często z pomocą komputera.
W takiej formie wzór na granicę Roche’a podał autor pojęcia w 1848 (z minimalnie innym stałym czynnikiem – 2,44).
Wyprowadzenie formuł right|Derivation of the Roche limit
Satelita sztywny Aby wyprowadzić zależność na granicę Roche’a, należy rozpatrzyć siły działające na ciało leżące na satelicie w punkcie najbliższym ciału głównemu (oznaczony jako ).