We wschodniej części kanału, już w obrębie Bydgoszczy i jego przedmieść, zadrzewił brzegi kanału, urządzając planty, które w kilkadziesiąt lat później przekształciły się w największy bydgoski park oraz ogólnomiejskie centrum rozrywki.
Funkcję inspektora Kanału Bydgoskiego pełnił także w czasach Księstwa Warszawskiego, będąc podporządkowany prefektowi Departamentu Bydgoskiego Antoniemu Gliszczyńskiemu. W tym czasie wybudował śluzę na Bielawach oraz jaz w Dębinku. Podjął się również przebudowy i przedłużenia kanału zasilającego. W 1815 r., gdy na mocy kongresu wiedeńskiego Bydgoszcz wróciła pod panowanie pruskie, wszedł w skład delegacji miasta, która złożyła adres hołdowniczy pruskiemu monarsze Fryderykowi Wilhelmowi III.
Działalność gospodarcza W 1815 r. opuścił służbę państwową i zajął się prowadzeniem własnych przedsiębiorstw. Był właścicielem trzech cegielni. Pierwszą z nich usytuowaną przy śluzie miejskiej, wybudowano jeszcze w 1792 r. z myślą o wykorzystaniu cegieł do budowy śluz Kanału Bydgoskiego. Drugą cegielnię zlokalizowaną na Żupach (okolica ul. Toruńskiej nr 45) wybudował w 1803 r., a trzecią na Okolu (dziś okolice ul. Nadrzecznej, nad Brdą, za mostami kolejowymi) postawił w 1808 r. W tym samym czasie w swoim majątku na Czyżkówku wybudował dwa młyny.