Nie zaszkodziło to jednak w niczym jego karierze w rządzie. W latach 1955–1960 był ministrem ds. Wspólnoty Narodów, a w latach 1960–1963 ministrem spraw zagranicznych. Prócz tego w latach 1957–1960 był przewodniczącym Izby Lordów.

Premier rządu Jej Królewskiej Mości Po rezygnacji premiera konserwatysty Harolda Macmillana, który był poważnie osłabiony m.in. aferą Profumo liderzy rządzącej partii zaczęli rozglądać się za jego następcą na okres roku, który pozostał do nowych wyborów.

Ich wybór padł na Aleca Douglas-Home’a. Zgodnie z niepisanym prawem premier winien być członkiem Izby Gmin. W tym celu Home musiał zrezygnować z miejsca w izbie wyższej parlamentu i tytułu lorda, który przejął jego syn, David Douglas-Home. Niejako ad hoc Home został dołączony w skład izby niższej, w której zasiadał od tej pory w latach 1963–1974. Reprezentował wówczas okręg wyborczy Kinross and Western Perthshire.

Właściwie pierwszeństwo do „sukcesji” w partii przysługiwało wicepremierowi Rabowi Butlerowi, ale i tym razem został on, jak po rezygnacji Anthony’ego Edena, pominięty na rzecz Home’a, który był kompromisowym kandydatem, zaproponowanym Elżbiecie II przez odchodzącego Macmillana.